دوستي مي گفت :" آن چه شما در اين وبلاگ عنوان كرده ايد يك سري دستورالعملهايي ست كه بايد در زندگي اعمال شود تا رابطه خانوادگي سالمي برقرار گردد. و اصولا" اكثر مردم اين نكات را مي دانند، ولي چرا با توجه به اين دانسته ها باز هم ازدواج هاي ناموفق وجود دارد؟ و اگر كسي در رابطه اي ناموفق قرار داشت چگونه بايد عمل كند؟"

در اين جا از شما خوانندگان محترم خواهش مي كنم اگر پاسخي براي اين سوال داريد در قسمت نظرات عنوان نماييد تا بتوانيم از تجربيات شما استفاده كنيم.

البته پاسخ و نظر شخصي من اين است:

اين وبلاگ شخصي فقط بيان يك سري تجربيات است و به قول بعضي دوستان موضوع آن تكراري هم مي باشد ولي با توجه به اين كه در جامعه از طرق مختلف به اين گونه مسائل زياد پرداخته مي شود هنوز هم شاهد مشكلات زيادي در روابط اجتماعي و خانوادگي هستيم و اينجاست كه مي توان ادعا كرد تكرار اين گونه مسائل نه تنها لازم بلكه ضروري هم به نظر مي رسد.

نكته ديگر:

با توجه به نوع زندگي امروزي بشر، متخصصان و كارشناسان علم روانشناسي و جامعه شناسي و انسان شناسي با تلاش و زحمت فراوان در اين زمينه ها، نتيجه تحقيقات خودشان را در قالب كتاب و مقاله و ... به جامعه بشري ارائه نموده اند. و براي اين كه انسان امروزي زندگي فردي و اجتماعي بهتري داشته باشد يك سري مشكلات، علت و معلول ها و راه حل ها و دستورالعمل هايي را معرفي كرده اند.

بعد از اين مرحله وظيفه فردي است كه با توجه به نيروي تعقل و اراده و اختيار انساني از تحقيقات و زحمات كارشناسان بهترين استفاده را داشته باشد. و آن چه كارشناسان روابط اجتماعي و فردي ارائه داده اند را بشناسد و در زندگي فردي و اجتماعي به كار ببندد.

يك مثال ساده:

اگر فردي به بيماري جسمي مبتلا شود حتما" به نزد پزشك مي رود و پزشك با توجه به تخصص خود دستورات و نسخه اي را تجويز مي كند. بيمار سه روش در پيش رو دارد:

اول: با اعتماد به پزشك دقيقا" همه دستورات را اجرا نمايد.

دوم: در اجراي دستورات سهل انگاري كرده و بعضي را انجام دهد و بعضي را انجام ندهد.

سوم: كلا" هيچ يك از دستورات پزشك معالج را انجام ندهد.

مسلما" نتيجه هر سه روش را مي توان به سادگي حدس زد.

ولي آن چه مسلم است هيچ پزشكي نمي تواند بيمار را مجبور به اجراي دستورات خود نمايد. و اين بيمار است كه با قدرت تعقل و اراده خود راه را انتخاب مي كند. و قاعدتا" نتيجه را هم مي بيند.

در رابطه با مسائل اجتماعي و خانوادگي نيز دقيقا" همينطور است. كارشناسان آن چه را كه بايد در روابط اجتماعي و فردي و خانوادگي مورد توجه قرار گيرد عنوان مي كنند و اين فرد است كه بايد اين اصول را به كار گيرد تا موفقيت را تجربه نمايد.

بعضي افراد براي به دست آوردن سعادت و خوشبختي از هيچ تلاشي دريغ نمي كنند و مدام در تلاشند تا راه كارهاي مفيد و مضر را بشناسند و به كار ببندند. و نتيجه هم مي گيرند.

عده اي ديگر علل و عوامل و راه كارها را مي شناسند ولي براي به كار بستن در زندگي تلاش نمي كنند و گاهي حاضر نيستند رفتار و منش خود را در زندگي تغيير دهند و همانند همان عالم بي عمل هستند.

عده اي ديگر نيز براي به دست آوردن موفقيت هيچ تلاشي ندارند و توقع دارند خوشبختي خودش به سراغشان بيايد و آنها را در آغوش بگيرد. و به نوعي به شانس و اقبال معتقدند.

اصولا" افراد دسته دوم و سوم كساني هستند كه مدام از زندگي و روزگار و بخت و اقبال خود مي نالند و تمام كائنات و موجودات و عوامل ديگر غير از خودشان را در ناكامي هاي خود مقصر مي دانند.

به نظر من كسي كه براي زندگي خود ارزش قائل نمي شود و براي بهتر زيستن تلاش نمي كند چگونه توقع دارد ديگران براي زندگي و سعادتش ارزش قائل شوند و تلاش كنند؟

هر عملي عكس العملي دارد و انسان نتيجه تمام اعمال خود را دير يا زود مي بيند. و تاوان اشتباهات خود را پس مي دهد. اگر به سلامتي خود اهميت ندهيم تاوان آن تحمل رنج بيماري ست. اگر هنگام رانندگي به قوانين توجه نشود تاوان آن پرداخت جريمه و خسارت است. و در مسائل اجتماعي و فردي و خانوادگي اگر به دستورالعملهاي كارشناسان اين فن عمل نكنيم تاوان آن برخورداري از احساس نارضايتي و بدبختي است.

و من آرزو مي كنم همه انسانها در هر كجا كه هستند از نعمت خدادادي عقل و اراده استفاده كنند و در تلاش باشند تا راه موفقيت را بدست آورند و با توكل به خدا مطمئنا" طعم شيرين خوشبختي را خواهند چشيد.